Simply ReleaseS Toppers Simply The Best
Proudly Presents 17 Miracles
Vertaald door Simply ReleaseS Toppers TackleR en Markow87
In 1856, probeerden bekeerde mormonen uit Europa een nieuwe manier,
van reizen, ontworpen om zelfs de armsten van heiligen te kunnen laten immigreren:
De handkar.
Deze verhalen worden verteld alsof de laatste twee groepen samen reisden.
Sommige gebeurtenissen zijn niet chronologisch
maar al de wonderen zijn echt gebeurd.
Hier.
De wolven moeten ze gegrepen hebben.
Dat waren niet de wolven. Ze hadden elkaar.
Broeders!
Broeders. Samenkomen.
De volle aandacht voor generaal Kearny.
Het Leger van de Verenigde Staten uit zijn dank...
voor de extra taken die jullie op je genomen hebben.
We zullen nu de overblijfselen vernietigen.
Je bent vrij om je reis naar het oosten te vervolgen.
Soldaat Savage. - Ja, Sir.
Begin met het verbranden.
Soldaat Savage.
Ik besef ten volle dat je ontslagen bent.
Maar omdat je je vrijwillig voor deze missie hebt aangemeld...
kun je er zeker van zijn, dat je een directe order negeert.
Sir?
We denken dat een gebed voor de verbranding, gepast is, Sir.
Een gebed?
Ja, Sir.
Denk je echt dat een gebed ze enig goed zal doen?
We hadden geen invloed op hun acties, Sir...
maar dat hebben we wel over de onze.
Lieve God.
We danken U, voor alles dat wij hebben.
We bidden voor de zielen hier, op hun laatste rustplaats.
Vergeeft U ze alstublieft, dat ze zo binnenlopen.
Hun situatie was uitzichtloos.
In de naam van Jezus Christus, amen.
Amen. - Amen.
Dit waren gewone mensen met hoop voor de toekomst...
maar ik denk dat angst en hopeloze omstandigheden...
het slechtste bovenhalen dat mensen te bieden hebben.
Wij zijn hier naartoe gestuurd om hun resten te ruimen...
maar in mijn gedachten, leven hun daden voort.
Het mormonen bataljon ruimt de overblijfselen van de Donner groep.
Vijf jaar later. De Salt Lake vallei.
De profeet, Joseph Smit, leerde ons dat offers de zegen van de hemel brengen.
Mijn broeders en zusters, de volgende broeders worden nu opgeroepen...
voor een missie.
Elan Ludington...
Chancy W. White...
Benjamin F. Dewey...
en Levi Savage Jr.
worden hierbij opgeroepen voor de missie van Siam in Azië.
Beste broeders...
Jullie inspanningen, hebben wij in ons hart gesloten.
We vragen de Heer, dat God u en uw naasten zegent terwijl u op reis gaat.
Hij is zijn moeder verloren.
En nu is hij mij kwijt, voor drie of meer jaren.
Je bent een goede zuster voor mij.
Jij bent een goede man, Levi.
Zorg voor hem Hannah, en vertel hem alsjeblieft...
dat hoe dan ook, ik beloof, dat ik bij hem terug kom.
Oké.
Tot ziens.
Ik hou van je, Junior.
Zelfs zes jaar geleden nog, waren er 30.000 mormonen in Engeland...
en maar 11.000 in Utah.
Van hen die naar Zion wilden komen...
hebben er maar een paar de middelen gevonden.
Broeders en zusters, tempel zegeningen, vind je alleen in Zion.
Dat is geen beslissing. Het is een gebod van God.
In de naam van onze redder, amen.
Amen. - Amen.
Broeder Willie.
Broeder Willie, hier.
Broeder Albert. - Heb je een antwoord voor mij?
We kunnen je brengen tot waar de spoorweg ophoudt...
maar dan zul je misschien wel, een jaar op een trein moeten wachten.
Geweldig.
Ik zie je thuis.
Tamar.
We moeten praten.
Hoe graag ik het ook wil, het is me niet gegund.
Ik kan er niet aan deelnemen. - Chester, het is zeker.
We gaan.
Jij mag dan gaan, ik ga niet.
Je hebt je keuze gemaakt, net als ik.
Zuster Panting, waar gaat u zo snel heen?
Blijf en praat wat met iedereen.
Het spijt me heel erg. Ik moet gaan.
Elizabeth. - Zing met me, Christopher.
Met wie ben je gekomen?
Ben je weer bij die mormonen geweest?
Als ik je weer met die wilden betrap, dan spaar me, ik zal...
En waag het niet mij te verlaten of ik vermoord je.
Hoewel het besluit om je echtgenote te verlaten, gigantisch is...
doe je dat gebiedig.
En daarom, zegenen we je met moed en sterkte...
en de wetenschap dat als je volhard, jij en je kinderen...
de Salt Lake vallei veilig zullen bereiken.
En dat doen we in de naam van God. Amen.
- Amen.
Waar gaan we heen, mama?
Heel stil zijn, stil.
We gaan naar Zion.
Mogen we dan terug naar bed?
Elizabeth.
Kaartjes. Kaartjes, alsjeblieft.
Houd de kaartjes klaar, alsjeblieft.
Kaartjes.
Kaartjes, alsjeblieft.
Houd de kaartjes klaar, alsjeblieft.
Kaartjes, alsjeblieft. Kaartjes klaar houden, alsjeblieft.
Pardon, mevrouw. Het spijt me u lastig te vallen...
maar mijn echtgenoot wil me vermoorden. En is nu hier, op de trein.
Lieverd, je moet de agent waarschuwen.
Hij is daar. Alsjeblieft, niet kijken.
Wat kan ik doen?
Ta-ta. - Omdraaien.
Waarom, 'ta-ta'? - Omdraaien. Ta-ta.
Ta-ta. - Ta-ta.
Hij keek mij recht aan, en naar zijn eigen kinderen.
En hij herkende niemand van ons.
Wat gebeurde er zo net?
Een wonder.
Mama, gaan we nu naar huis?
Ja. Ja, we gaan naar huis.
We gaan naar huis, naar Zion.
Na drie jaar in Azië, was mijn missie volbracht.
En ik was eindelijk onderweg naar huis.
Ik had beloften in te lossen.
Niets kon mij nu nog bij mijn zoon weghouden.
Levi.
Levi Savage.
Een oproep voor broeder, Levi Savage.
Kapitein Willie, ik...
ik waardeer je vertrouwen.
Maar ik had gehoopt niet te hoeven wachten. Ik moet naar huis, naar mijn zoon.
Deze heiligen hebben je kracht en ervaring nodig, broeder Savage.
Als jij hen helpt, zal de Heer jou helpen en over jouw zoon waken.
Dit zijn eenvoudige boeren en handelaren...
absoluut geen voortrekkers. - Ik ben tot reserve kapitein benoemd.
Onder mijn bevel had ik meer dan twintig handkarren...
en bijna 100 zielen.
Heb je ooit een handkar gezien?
Is dat jouw dochter?
Nee, dit is Bodil.
Haar ouders hadden niet genoeg geld voor de reis...
dus vroegen ze ons of we haar naar haar zus in Zion konden brengen.
Voor die eerste heiligen, was iedere keer één persoon sturen gewoon.
Dat je zoon of dochter voet zette in Zion, was een prijs die ieder offer waard was.
En jij bent Deens? - Ja.
En jij bent Deens?
En jij bent Zweeds?
Deens.
Pas op waar je loopt broeders en zusters. Deze kant op.
Deze kant op, broeders en zusters. Pas op waar je loopt.
23 Juni, 1856.
We overnachten in Cleveland en regelden een schuur om in te slapen.
Veel van deze heiligen hebben iedere cent gespaard...
voor wel twintig jaar, om deze reis te maken.
Ook al is de reis uitputtend, zijn ze heel blij, hier te zijn.
Heb je problemen met ze, lieverd?
Nee, nee. Het komt wel goed.
Ik zet mijn schouders er onder.
O, jee. Dan hebben we echt een probleem.
Wat willen ze? Wie is daar?
Wat willen ze?
Dat moet het welkomst comité zijn.
Hé, mormonen.
Eén nacht in onze stad, is er één te veel.
Amasa! Joseph!
We willen geen problemen. - Wacht even.
Ja, wij wel.
Drie nachten achter elkaar, in Cleveland, Toledo en Chicago...
werden we lastig gevallen door mannen die de gedachte niet konden verdragen...
van zulk tuig zoals wij die door hun stad trokken.
Maar door de beschermende hand van de Heer, bleven we ongedeerd.
Pak aan. - Ja.
Pak aan.
Het spoor hield op bij de stad Iowa.
Broeder Willie had gelijk.
Mariah.
Die mensen hebben alle hulp nodig die ze kunnen krijgen.
Eens kijken of ik het goed begrijp.
Dat we dit gaan gebruiken om ons eten te koken?
Nogmaals, ja.
En, nogmaals, dit kwam uit een buffel? - Ja, dit is een plak buffel stront.
Is het een beetje als 'Fish and Chips'?
Biscuit.
Hemeltje.
Zuster Peterson.
Bewaar me.
Zuster Peterson. Er is narigheid.
12 juli, 1856. Het kamp van de heiligen.
Ons plan was om twee weken eerder te vertrekken...
maar de handkarren zijn niet klaar.
Deze vertraging kan ons later veel problemen bezorgen.
Sorry, George. Ik heb geen hout meer voor je.
Maar de kapitein zegt dat je toch morgen klaar moet zijn...
met de middelen die je hebt.
Niet genoeg materiaal maar je moet toch op tijd klaar zijn?
Word je daar niet gek van?
Nee.
Dat maakt me niet gek.
Jij maakt me gek.
13 juli, 1856.
Zoals door de raad beslist...
verkochten we of gooiden alle bagage boven de 7,5 kilo per persoon weg.
Dat zorgde voor een gebrek, aan gebruiksvoorwerpen en beddegoed.
Ben je klaar?
Broeder Savage, kijk je?
Eén, twee, drie, daar gaan we.
Oké, ik heb van een knipogende kleuter verloren...
maar ik brand van verlangen naar dit werk.
Alsjeblieft, laat me geen jaar wachten. Ik moet naar Zion.
Ik beloof dat ik elke stap van de weg zal lopen.
Je zult niet smeken om in de ziekenwagen mee te mogen rijden?
Nooit?
Ik geloof je, Albert.
Laten we ons klaarmaken om te gaan. - Geweldig.
Zorg dat er ruimte voor mij is in de ziekenwagen.
Het is een grapje. Ik maak maar een grapje.
Niettemin, nog is de man zonder een vrouw...
nog een vrouw zonder een man in de Here.
En daar sta je dan aan de rand van een afgrond...
op weg naar... - Ze is zo leuk.
Ze is zo leuk en ze zijn zo verliefd.
Vertel me nog eens, waarom we moeten wachten?
Om te aarden in Zion, de plaats van onze dromen.
En misschien wel van de profeet zelf.
Wat als er iets gebeurt?
Nooit, George.
Zeg dat nooit. Denk dat nooit.
Het zal het allemaal waard zijn.
Dat zul je zien.
Ik geloof je, Sarah.
Wat hebben de mormonen gedaan?
Zo een spektakel heeft bijna niemand ooit gezien...
die mensen, die zo rijk en hoog staan in het leven.
En die samenkomen met de armste van de armen.
15 juli, 1856. We gingen door.
Het werd al snel duidelijk dat een aantal van de heiligen...
het gemakkelijker vonden om over Zion te zingen...
dan echt op reis te gaan.
Belachelijk. Wie denkt ze wel niet dat ze is?
Als ik het geweten had, hadden we Engeland nooit verlaten.
Dit is echt belachelijk. - Weet je?
Ik heb me hier nooit voor aangemeld.
Waarom gaan ze weg?
Nou, sommigen zijn zwak, maar wij moeten sterk zijn.
11 augustus, 1856.
Florence, in Nebraska.
De laatste plaats waar het mogelijk is om te overwinteren.
Zorgen, om wat we tegenkomen in het winterse weer.
Ik sprak met Millen Atwood, een andere reserve kapitein.
Sinds ik lid ben van deze kerk met al mijn ervaring ben ik...
nog nooit in een positie geweest, waar de zaken zo uitzichtloos leken.
Om deze groep er door te leiden, op dit late tijd in het jaar.
Mijn vrees is...
dat geconfronteerd met ongemak en honger...
dat zelfs goede mannen veranderen en verworden tot...
dat dichterbij een wolf ligt dan bij een mens.
Ik heb het eerder gezien.
Denk aan de woorden van Moroni, die ons leert...
Tegen de avond, hielden we een vergadering.
Broeder Willie, spoorde de heiligen aan, verder te gaan...
niet tegenstaande het lijden en zelfs tot de dood.
Hij gaf mij toen de gelegenheid om te spreken.
We moeten ons geloof versterken en we zullen volharden.
Broeder Levi Savage, wilt u ons toespreken?
Als ik spreek, moet ik mijn gedachten uitspreken...
en het laten komen zoals het is.
Broeders en zusters...
ik stel voor dat we wachten tot de lente, om deze reis te maken.
Ik heb het gevoel dat als we doorgaan, zo laat in het jaar...
we zullen veel te verduren krijgen.
Het zit er in, dat we tot onze knieën door de sneeuw moeten waden...
en dan onder een dunne deken moeten slapen. En de bevroren grond als bed hebben.
We hebben veel te weinig kleding.
En die zouden we ook niet kunnen dragen als we die hadden.
Het handkar systeem veroordeel ik niet.
Het is omdat het zo laat in het jaar is.
Als de zwakken, ouderen en zieken...
doorgaan zo laat in het jaar, zullen hun botten de weg plaveien.
De God die ik dien, is een God...
die zelfs in het uiterste geval redding kan brengen.
Levi Savage is iemand die ingaat tegen mensen die boven hem staan...
en ik roep hem op, tot inkeer te komen.
Nu, degenen die door willen gaan naar Zion steken hun hand op.
Dank u.
Ik weet dat wat ik zeg, waar is.
Maar nu ik zie dat jullie willen doorgaan, zal ik met jullie meegaan.
Jullie zoveel helpen als ik kan...
met jullie werken, met jullie lijden en als het nodig is met jullie sterven.
Moge God...
in zijn genade...
ons zegenen en bewaren.
17 augustus, 1856.
Vanmiddag, vertrokken de eerste en tweede honderd.
En ook al hadden zij niet maar het basis vermogen van een voortrekker.
Zij waren dienaren van de Heer...
en hadden wat nodig is om helden te worden.
Wiens beurt is het?
Bodil.
Annie, daar komt hij.
Ook al was de reis heel erg zwaar...
waren er momenten op de weg die mooier waren...
dan wat ik ooit eerder had meegemaakt.
Bodil.
Het is zijn tijd om te branden.
Ja, mijnheer.
Maar tijd om te spelen was er nooit genoeg.
En in een handkar groep hadden zelfs de kleine kinderen klusjes te doen.
Ja?
Kapitein Willie, ik zou terug willen treden als reserve kapitein.
Niet toegestaan. - U hebt geen vertrouwen in mijn oordeel.
Dat is niet waar, broeder Savage.
Je hebt je punt gemaakt, om er zeker van te zijn.
Maar heb je jouw plan om hier te overwinteren wel goed doordacht?
We zijn met meer dan 500 mensen.
En er is geen stad binnen de 450 kilometer...
met genoeg voorraden om de winter door te komen.
Als we al de middelen hadden om die te kopen.
We zouden allemaal verhongeren.
Kapitein Willie, ik dring aan... - Broeder Savage, nee.
We zijn uit Babylon ontsnapt en we kunnen niet terug gaan
George? Ben je een logboek begonnen?
Misschien.
Of misschien zijn het gedachten over jou.
Echt waar? Mag ik het zien?
Later.
Ben je en brave jongen?
Dan is hij van jou.
Broeders, daar wolven en Indianen, veel voorkomen in deze streek.
En het me spijt dat ik het moet vragen...
heb ik nog een extra vrijwilliger nodig voor de wachtdienst vannacht.
Ik doe het wel, broeder Savage.
Wie sprak daar?
Wie zou er anders zo klinken?
Hier boven zie je meer.
Ik dank je hiervoor, Albert.
Je bent een goede jongeman.
We moeten doen wat we kunnen.
Ik dank alles dat ik heb, aan dit evangelie.
Eerder, stak men alleen de draak met mij.
Maar missionarissen leerden mij dat ik belangrijk ben.
En op een dag ben ik zelfs, geweldig.
Ik heb medelijden met elke wolf, die bij je in de buurt durft te komen, Albert.
Als hij dat doet sla ik hem tot moes.
Doe dat maar.
Kun je een van deze dingen gebruiken?
O, zeker. Dat is mijn favoriet.
Ik heb daar honderden keren mee geschoten.
Misschien, kan een opfrisser geen kwaad.
Help. Laat iemand mij helpen.
Albert!
De wolven vielen Albert niet lastig die nacht.
Maar de volgende morgen, ging hij vroeg op weg...
en nam een verkeerde afslag.
Albert!
Albert.
- Albert.
Help. Help me, alsjeblieft.
Hier naar toe.
Laat iemand me helpen, alsjeblieft.
Vooruit... stil. Stoute hond.
Stoute, stoute hond.
Albert. Ben je gewond?
Gaat het? - Waar waren jullie?
Waarom duurde het zo lang? - Ik was hier uren geleden al...
en ik heb geen benen. - Rustig maar.
Ik was voer voor hen. - Dat spijt me.
Het komt wel goed, Albert.
Wacht, nee. Ik mag niet rijden.
Ik heb beloofd dat ik iedere stap naar Zion zou lopen.
Ja, ja... - Het komt wel goed, Albert.
Broeder Savage hoeft het niet te weten. - Hij hoeft het niet te weten?
Hij is degene die de kar trekt.
Jij bent erger dan de wolven.
Ik was eerst een beetje bevreesd maar ik denk dat zij bang waren.
Ik heb er één in zijn oog geprikt met mijn kruk.
Je had het moeten zien. Ik denk dat hij bloedde.
En als je ooit een wolf ziet met één oog...
dan is dat degene die ik te pakken had. Ik denk dat hij bang is.
Ik denk dat hij niet zo gauw meer terugkomt.
Ik stak hem zo in zijn oog.
Broeder Linford?
Het is jouw beurt.
Drie nachten op rij?
Het spijt me.
De constante vraag naar wachtdiensten en het gebrek aan slaap...
eist zijn tol bij de mannen.
Blijf waakzaam en wakker.
Je hebt morgenochtend nog een uur om wat te rusten.
Echt? Een heel uur?
Kapitein Willie, ik heb mijn vrouw zojuist gezegd dat alles goed komt.
Is dat zo? Of heb ik tegen haar gelogen?
Broeder Willie. Ik wil een antwoord.
Dat willen we allemaal.
Kijk eens naar dat weer. Dit is belachelijk, het is koud en nat.
Waarom denk je voor de verandering niet eens aan een ander?
leder lid van deze groep is uitgeput...
en heeft honger, man... - Luister, ik wil niet wedijveren...
met constante gezeur en geklaag.
Jij zou onze leider moeten zijn. - Ja, loop maar weg.
Ja, jullie jongens zitten er midden in.
Ga terug naar je kar en ga trekken.
We moeten allemaal weer beginnen te trekken.
Hoe kun je verwachten dat deze mensen doorgaan?
Kijk naar hen. Ze kunnen geen voet meer verzetten.
Broeders! Broeders!
Het enige dat we kunnen doen is doorgaan.
Er zal hulp komen.
Broeder Atwood, kun je me helpen?
Vader zijn gezondheid ging achteruit.
Hij raakte bewusteloos.
Kapitein Willie, zei hem in de ziekenwagen te zetten.
Maar dan had hij geen familie gehad, om voor hem te zorgen.
De broeders kwamen om alles voor vader te verzorgen.
Ze wisten dat hij stervende was.
Hij heeft alles gedaan zoals het moet.
We bezegelen vader Loader, voor de Heer.
Want Hij alleen, is hem waardig.
Hij heeft zijn werk voltooid...
was een trouwe dienaar in de kerk.
En wij de dienaren van God bezegelen hem voor God, onze Vader.
Om 01.15 uur die nacht, overleed vader.
Vader was een kleine fragiele man.
Voor de reis, had hij zijn zorg geuit, of hij wel een handkar zou kunnen trekken...
al die kilometers naar Zion.
Omdat hij dat uitsprak, werd hij door sommigen beschuldigd van afvalligheid.
Dat heeft mijn arme vader diep geraakt.
'Waarom sta je niet op als een man van God?'
'En zeg, dat jij en jouw huishouden, God zullen dienen?'
'En naar Zion gaan, ondanks alle gevaren?'
Ik zal ze wat laten zien, moeder.
We gaan naar Zion.
En ik zal de handkar trekken, ook al sterf ik onderweg.
Vaderis zijn belofte trouw gebleven.
We begonnen met zestien ons per dag. En nu nog maar tien.
Ze vragen te veel en geven te weinig.
Het is een harde behandeling, die ze voorstaan.
Eén zonder mededogen.
Hoe kun je verwachten dat een volwassen man, een handkar trekt op dit rantsoen?
Is dit nodig? - Het is te gek voor woorden.
Het is te weinig. We zijn volwassenen. - Ik weet het.
Kijk naar die porties.
Oudere Richards en een paar andere leiders...
van de Britse missie kwamen door ons kamp.
Ze gingen vooruit om de heiligen in Salt Lake te berichten, van onze komst.
Er werd een algemene vergadering belegd.
Oudere Richards, werd van mijn commentaar op de hoogte gesteld...
over het wachten op de lente.
Ik denk dat hij mijn woorden tot verdeeldheid vond leiden.
Zij die de Heer willen adviseren...
en dat mogen zijn voorbestemde dienaren, als zij dat willen...
maar zij zullen niet succesvol zijn.
We moeten vertrouwen op de goedheid van God...
en niet op de wijsheid van de mensen.
Levi Savage.
De goedheid van God brengt ons verder.
Ik vraag broeder Richards...
en alle andere heiligen, vergeving...
voor alles dat ik verkeerd gezegd en gedaan heb.
Een favoriete truc van ons, kinderen, was vooruit te lopen op de rest.
Waardoor wij tijd hadden om te spelen terwijl de anderen ons inhaalden.
Maak ruimte voor de koningin van Engeland.
Maak ruimte, zeg ik.
Maak ruimte voor de koningin van Engeland.
Die van mij zijn allemaal op.
Laten we de jouwe delen.
Maar alleen zijn, was niet altijd goed.
Wat?
Bisbo.
Schiet op. Zeg een gebed.
Amen.
Waarom fluister je?
Ik wil niet dat die slangen ons plan horen.
Klaar?
Op de plaats.
Af!
We voelden dat we door moesten gaan.
Vooruit. - Recht er tussendoor.
Springen.
Het leek mij, dat we wel anderhalve kilometer sprongen.
Ik denk dat we het redden.
En door de beschermende hand van God, overkwam ons niets.
Vooruit - Die is heel groot.
Zuster Cooper.
Ik hoopte op een gelegenheid om met u te praten.
Het lijkt er op dat iedere keer dat u mij ziet...
er iets aan de hand is, zoals een insect.
En het was een insect dat in mijn neus kroop en ik moest...
En het is gewoon een beetje...
Broeder Levi.
Kan ik u even apart spreken?
Natuurlijk, kapitein.
Verkenners hebben Fort Laramie bereikt.
Ze hebben daar geen voorraden voor ons.
We zitten in de problemen.
Je hebt gelijk als je het me nu in wrijft.
Dat zal niet gebeuren, kapitein.
Ik ben hard opgetreden tegen u om de heiligen te verenigen.
Ik moest sterk zijn.
Dus wat denkt u nu?
Met de huidige snelheid van 30 kilometer per dag...
zitten we zonder meel, 450 kilometer voor we de vallei bereiken.
Over tien dagen zitten we helemaal zonder voedsel.
Wat kunnen we doen?
De rantsoenen korten. Weer.
Dan zullen we dat doen.
We bespraken overwinteren in Fort Laramie.
Maar, omdat er hier niets is voor ons, besloten we om door te gaan.
Mijn angst is, dat binnen twee weken, de meesten van onze groep dood zullen zijn.
Ik schrijf zoveel mogelijk.
Omdat ik niet de mogelijkheid heb, het aan mijn zoon uit te leggen.
Hoewel Jane heel ziek was, en mijn verzorging nodig had...
durfde ik niet om te stoppen.
Christopher?
Ik ze al dood?
Ik moest bij de groep blijven.
Broeder?
Sarah?
Lieverd?
Kun je gaan zitten voor het eten?
Zoals vele anderen, is Sarah Franks, ziek geworden, met koorts en rillingen.
Wees gezegend, George. Ik ben uitgehongerd.
Mijn beurt.
Onze Vader, die in de hemelen zijt, gezegend zijn wij met dit voedsel vandaag.
En voor de kans om samen te zijn met de heiligen.
Zegen deze overvloedige maaltijd, en ons dat we getrouw mogen blijven...
en volharden om Zion te mogen zien.
En daar in echt verbonden worden. We bidden in Jezus naam.
Amen. - Amen.
Heb jij je eten al gehad?
Ik kon niet wachten.
Geduld, George.
Misschien kun je morgen op ons wachten om samen te eten.
Dat zou ik fijn vinden.
Zuster Mellor, nog steeds zwak na haar tweeling die bij de geboorte stierven.
En van de ontberingen van de reis.
Gaf het uiteindelijk op, en zei dat ze niet verder kon.
De groep kon niet op haar wachten, dus ze kuste haar beide kinderen...
ging op een rots zitten, en huilde.
Haar man zou terugkomen voor haar.
Zorg voor de familie. Ik blijf bij moeder.
Wat? Nee.
Jullie kunnen niet beide achtergelaten worden voor de wolven.
Ze kan hier niet alleen achter blijven.
Ga nu, ik probeer haar bij haar verstand te krijgen.
Vader in de hemel. Alstublieft, help haar.
Ze is zo ontmoedigd, en ik weet niet wat ik moet doen.
Ik verlang om te doen wat goed is, maar kan mijn weg niet vinden.
Houd alstublieft de wolven weg. En help ons naar het kamp te komen.
Ik bid in naam van Jezus Christus. Amen.
Moeder?
Kijk met wat God ons heeft voorzien.
Vele keren daarna, zei zuster Mellor, dat ze wilde opgeven.
Maar toen herinnerde ze zich hoe goed God voor haar was geweest...
om haar zo vaak te sparen...
en gaf Hem een gebed van dankbaarheid in plaats daarvan..
Ik heb Engeland verlaten met een bezwaard hart...
omdat de jongeman waar ik van hield...
besloot om niet bij de kerk te gaan, en niet met mij te emigreren.
Ik werd ontmoedigd door mijn slechte gezondheid...
en omdat ik de man mis die ik heb verlaten.
In mijn diepste dal, had ik een droom.
Ik droomde dat mijn geliefde bij me kwam, en naast me stond.
Hij leek zo realistisch.
Maar hij was niet alleen. Er was nog een man bij hem.
In mijn droom, vervaagde mijn geliefde. Maar de andere man bleef.
Op een avond, verzamelde ik wat buffel stront, om een klein vuurtje te maken.
Om het beetje eten dat nog over was, op te warmen voor mijn kinderen.
Hoe gaat het met de groep?
We hebben hulp nodig.
We verhongeren.
Misschien dat ik kan helpen, volg mij.
Eet.
Houd je schort op.
Alles wat ik kon denken was, wat dit voor mijn kinderen zou betekenen.
Deel het met de anderen.
Raak niet van het pad.
Wie ben jij?
Net als jou, een reiziger.
Toen ik erachter kwam, dat ik hem niet eens bedankt had...
keerde ik op mijn voetstappen terug, om de grot te vinden.
Broeder?
Maar ik kon hem niet vinden.
Ik ging terug naar het kamp...
en deelde het vlees uit aan degenen die dat het meest nodig hadden.
Het is zonder twijfel, dat dit levens heeft gered.
15 oktober, 1856.
De heiligen worden zwak, en beginnen snel te verzwakken.
Velen van hen zijn ziek.
Wat kun je me vertellen over broeder Linford, vandaag?
Het hele kamp is overgegaan, alles te eten wat te eten is.
Het doet zuster Rowley pijn om haar kinderen zo hongerig te zien.
Ze kijkt toe hoe ze de ruwe huid van de wagen aftrekken,
het haar eraf roosteren, en de huid opeten.
Liefste Vader...
voor de zegen van uw evangelie, zijn we voor eeuwig dankbaar.
Maar nu moet ik ons allemaal naar Zion krijgen.
En zorgen dat het allemaal goed komt.
We bidden en misschien hebben we dan de voeding, om onze reis te vervolgen.
Ze herinnerde zich twee harde koekjes, die over waren gebleven van de reis.
Ze waren klein, en zo hard dat ze niet gebroken konden worden.
Natuurlijk zijn twee koekjes niet genoeg om acht mensen te voeden.
Maar vijf broden en twee vissen waren ook niet genoeg...
om 5.000 mensen te voeden.
We weten, dat door Uw kracht, alles wat klein en zwak is...
groot en sterk kan worden.
Voor het eerst in vele weken, ging de Rowley familie niet hongerig slapen.
Hij waakt over ons.
19 oktober, 1856.
De winter kwam helemaal uit het niets.
Door de zwakke toestand van de groep...
werd het vele oversteken van rivieren gevaarlijk...
en bijna onmogelijk.
De laatste oversteek van de Platte Rivier.
Als mijn verloofde de dag doorbracht zoals de verlosser dat zou doen.
Mensen helpen die dat nodig hebben.
Ik vroeg me af hoe hij het kon verdragen, de hele dag door dat koude water lopen.
Later die dag, vroeg ik me af hoe ik zo zwak kon zijn...
om hem dit te laten doen.
Wat nou, als we vallen.
Ik zou je nooit laten vallen.
George was niet de enige, die die dag zoveel gaf.
Maar hij was de enige waar ik van hield.
Het ijskoude water is niet de enige reden, waardoor de heiligen het niet redden.
Hij heeft ons zijn rantsoenen gegeven.
Hij verhongert.
God is met jou, Levi Savage.
Wat ga jij nu eten?
20 oktober, 1856.
Na zijn avondmaal, ging mijn beste vriend, John Linford, dood.
Stop daarmee. Ga daar weg.
Toen ik vanmorgen weg ging...
zag ik de wolven bij het graf dat we net hadden gevuld.
Ik probeerde ze terug te dringen, maar ze waren mij de baas.
Fatsy, we moeten aan de gang.
Fatsy, de broeders moeten de tent afbreken.
Fatsy, nee.
Wat moeten we doen? - O, nee.
Er was maar één ding dat ze konden doen.
Maar de grond was nu te hard om te bewerken.
Slaap zacht, lief meisje van me.
Ze is nu naar een betere plaats, Elizabeth.
Echt waar.
Elizabeth. Elizabeth.
Kom met me mee, James. - Wat? -We zijn iets vergeten.
Hoe kunnen we het vergeten? - Wat ben je vergeten?
Ik niet, wij.
Wij zijn het vergeten.
Er is ons beloofd door een dienaar van God, dat als we volgens het evangelie zouden leven...
onze hele familie veilig aan zou komen in Zion.
Wacht, stop. Praat tegen me, Elizabeth, stop.
O, mijn lieve vrouw.
Ze rust in vrede. Ze is heen gegaan.
Alle leden van ons familie, James.
Alle leden van onze familie.
Margaret, George, kom mee.
Kom terug naar ons, kleintje.
In deze staat, is ze beter af dan ons. - Nee.
Lieve God, we hebben alles gegeven.
We weten dat bij U zoon, alles mogelijk is.
Alstublieft, Vader, alstublieft.
Alstublieft, Vader.
Doe wat water op haar kleren, we warmen haar nek op.
Ze leeft.
Ons kleintje leeft.
Toen ze mij vertelden over de wonderlijke heling van Betsy Cunningham.
Kon ik mijn tranen niet bedwingen.
Bodil Mortensen, was aangewezen om voor Niels te zorgen...
terwijl de groep door een sneeuwstorm strompelde.
De hele dag, en tot diep in de nacht, op zoek naar beschutting voor de storm.
Ze was compleet uitgeput. Maar moest toch nog brandhout verzamelen.
Ze kon alles verdragen, wat lichamelijk mogelijk was.
Maar moet toen zijn gaan zitten om uit rusten.
Het zou haar laatste rustplaats zijn.
Jens Nielson stortte in.
Het enige wat zuster Nielson kon doen was hem in de handkar helpen.
En zelf de kar trekken.
Toen ze die nacht eindelijk aankwamen in het kamp.
Kwamen ze erachter dat, Niels, hun kind, bevroren was.
En een paar uur later, werd hij in een graf geplaatst, met twaalf anderen.
Gedurende die ijskoude nacht, overleden er dertien van de groep.
De mannen waren zwak, maar groeven een ondiep graf.
Mijn vader hield me omhoog om mijn speelmaatje te zien...
Bodil Mortenson.
Liggend tussen de doden, net als, Niels Nielson.
Zelfs nu, na een halve eeuw, achtervolgt het beeld me nog steeds.
In de loop van de reis...
was het niet moeilijk te voorspellen, wie er spoedig dood zouden gaan.
De holle ogen, het ingevallen gezicht...
en het langzaam achteruit gaan van de geest.
Voorspelden duidelijk de komst...
en het niet ver weg meer zijn, van de dood.
De dood kwam op vele manieren.
Sommigen gingen dood, naast elkaar liggend...
Met de handen in elkaar, de lijdensweg van het leven tonend...
met een laatste grims van liefde en houden van.
Sommigen waren net bezig met hun laatste gebed...
terwijl de geest hen verliet, op dat moment.
Sommigen zongen psalmen.
Anderen terwijl ze een broodkorst aten.
Sommigen, zoals Albert...
begonnen hun reis met zo weinig zegeningen van het leven.
Het feit dat hij het 450 kilometer overleefde, was een wonder.
Ik wilde altijd al een sterk lichaam.
Nu krijg ik het.
Als je in Zion aankomt, denk dan aan mij.
Weet je, Albert...
jij bent fantastisch.
Velen van wie de geest ons ging verlaten, verlieten ons ook met een boodschap.
Het zou het allemaal waard zijn, als mijn nageslacht het geloof hield.
Vertel mijn zoon dat ik stierf, met mijn gezicht naar Zion gekeerd
Ik heb gezien hoe mannen, graven maakten voor hun broeders...
en voordat de dag tot een einde kwam...
zelf in de graven lagen die ze zelf hadden gegraven.
Niemand kan het beschrijven.
Het kan niet begrepen of bevat worden, door geen enkel mens in dit leven.
Maar alleen door degenen die, geroepen zijn om het mee te maken.
Het enige dat ik ooit wilde, is God zijn wil naleven...
en bij mijn zoon zijn.
Ik heb God hier zo vaak om gevraagd.
Van de 500 leden van de groep, heeft de dood er nu 65 gevorderd.
Zuster Panting, houden je kinderen het nog vol?
Broeder Savage, waar is de Heer? En waar zijn, zijn dienaren?
We hebben alles gedaan wat ons is gevraagd. Waarom gebeurt dit?
Daar weet ik het antwoord niet op.
Broeder Savage, is er hulp onderweg?
De mannen zijn te zwak, om de tenten op te zetten.
Sommigen zijn nooit hersteld, na het oversteken van de laatste rivier.
Kun je mij horen, George?
Je moet uitrusten.
Als we in Zion aankomen, zullen we dankbaar zijn voor deze beproeving.
Dit leed maakt ons sterk.
George, blijf bij me.
Lieverd, je moet bij me blijven.
Ga niet bij me weg.
We zijn nog niet verbonden.
Ik hou zo ontzettend veel van je.
Gedachten aan Sarah.
Kun je jouw hart zonder belemmering weggeven?
Meisje, bloos niet en wees niet bang.
De simpele waarheid is om te zeggen,
dat liefde een kracht is die niemand kan weerstaan...
En die zelfs de dood niet kan scheiden.
Maar ik wil niet eerder je hand hebben, dan dat ik je hart gewonnen heb.
Alles wat van mij is, geef ik aan jou. En ik houd niets achter.
Wat zou ik anders kunnen doen, mijn lieve Sarah...
om in jouw hart te komen?
Geduld, George.
Misschien kun je morgen wachten zodat we samen kunnen eten?
Men zegt, dat andere mannen engelen gezien hebben, uitkijkend over de helling.
Maar ik heb jou gezien, en schat, voor mij, ben jij genoeg.
Broeders.
Ik heb een andere manier om George te begraven.
Er zijn andere manieren. - Nee...
Dit is de enige manier.
Ik kan de gedachte niet aan, van wolven...
die het lichaam van zo een puur iemand onteren.
Maar je hebt zo weinig.
En nu, zonder je sjaal...
Hij deed wat de Verlosser vroeg. Hij gaf zich helemaal aan anderen.
Hij heeft mij alles gegeven.
Ik kan mijn sjaal aan hem geven.
Ik hou van je, George Padley. Het zal het allemaal waard zijn.
Geen eten meer, en geen manier om verder te leven.
Is het allemaal voor niets geweest?
Als we alles hebben gegeven, dan is het ergens goed voor geweest.
Er komt iemand aan.
Ik zie een man.
Ik zie hem ook.
Ik zie een engel.
Ze kwamen, door de hevige sneeuwstormen.
Door 450 ijskoude kilometers.
Ze hebben hun eigen leven gewaagd, om ons te redden.
Joseph A. Young, de zoon van de profeet, was de eerste.
Voorraad wagens zouden volgden.
Dit was het meest perfecte moment voor een reddings operatie...
in de geschreven geschiedenis.
Als ze ook maar één dag later aangekomen waren...
was het dodental veel groter geweest.
Mama, dat is die man.
Welke man? - De man uit mijn droom.
Hoewel er redding was gekomen...
hadden de bevoorradings wagens nog twee dagen te gaan.
En we hadden dus nog een moeilijke tijd voor ons.
Er zouden nog meer dood gaan, voor we de vallei bereikten.
Maar het moeilijkste is achter de rug.
Het gevecht, dat iedereen moet voeren, dat van geloof tegen angst.
Door mijn reizen, merkte ik dat de heiligen...
niet zoals andere groepen in zware omstandigheden...
goed konden blijven, en Christelijk bleven.
Kom nooit meer terug.
Je bent nu veilig.
O, mijn schatje.
We werden beschermd.
Anderen waren ons aan het helpen.
Ik heb vaak omgekeken om te kijken wie mijn wagen voort duwde...
maar ik zag niemand.
Toen wist ik dat de engelen van God er waren.
9 NOVEMBER 1856
Amy Loader, die met haar man, er zo zeker van was dat ze te zwak waren...
om de reis te maken, werden één van de grootste voorbeelden van kracht.
Ze stierf op 85-jarige leeftijd. Nog steeds weduwe.
Ze kon nooit geloven dat enige man ter wereld haar man James kon evenaren.
Tamar Loader en Thomas E. Ricks zijn het jaar daarop getrouwd.
Ze stichten Rexburg, Idaho.
De school van Rick werd naar hen vernoemd.
Trouw aan de zegen gegeven aan de Cunninghams, kwamen ze allemaal veilig in de vallei aan.
Betsy werd op 14-jarige leeftijd moeder.
Jens & Elsie Nielson stichten zes steden.
Eindigden met Bluff, Utah, waar Jens 26 jaar lang bisschop was.
Vanwege zijn handkartochten, liep hij de rest van zijn leven mank...
met één voet in een rechterhoek ten opzichte van de ander.
Hij had gebeden, dat als hem werd toegestaan te leven om Zion te zien...
hij al zijn dagen nuttig zou doorbrengen onder leiding van het Heilige Priesterschap.
Jens en Elsie leefde hun leven ter verwerkelijking van die belofte.
Wilford Woodruff's belofte kwam uit.
Elizabeth Panting en haar twee kinderen ariveerde veilig in de vallei.
Maar na Elizabeth's dood, begon haar dochter Jane te twijfelen aan haar moeder's verhaal over de grot.
Toen sprak een broeder in de kerk over naar Utah te gaan met de Willie Handcart Company.
Hij vertelde hoe ze aan het verhongeren waren, maar toen ontving een zuster van de company...
op een wonderbaarlijke manier vlees en verdeelde dat tussen hem en anderen.
Hij was haar tweede getuige.
Mary Hurren kwam in de vallei aan met zwarte bevroren voeten.
Twee doktoren zeiden dat ze zou sterven als haar onderbenen niet werden geamputeerd.
Haar vader zei hen dat ze geen 1600 kilometer gelopen had, alleen om haar benen er af te laten halen.
Door geloof en constante verzorging, liep Mary na drie jaar weer...
en werd op 13-jarige leeftijd moeder.
James G. Willie was een strenge, maar een werkelijk groot leider...
die echt bezorgd was om degene die hij onder zijn bevel had.
Twee maanden lang na de redding, zweefde hij tussen leven en dood...
leed aan de gevolgen van het gevaar en uitputting door het constant helpen van anderen tijdens de reis.
Toen hij in 1895 stierf, sloten bijna alle mensen van Mendon Utah, waar hij...
als bischop en burgemeester gediend had hun winkels en kwamen van het veld om hem te eren.
Levi Savage was een held, niet alleen om wat hij deed, maar ook voor wat niet.
De berisping voor zijn advies, moet hem diep geraakt hebben.
Hij heeft nooit gezeurd of bitter geworden. Hij volgde zijn leiders.
Twee jaar later trouwde hij Anne Cooper van de Willie groep.
Hij overleed in 1910, nog steeds sterk in zijn geloof op 90 jarige leeftijd.
Ondanks alle tegenslagen, was het percentage van de groep die overleden
niet hoger dan van andere groepen op de Oregon route.
Gezien wat ze mee maakten was dat misschien het grootste wonder.
Toen mannen er de volgende lente weer kwamen...
vonden ze de sjaal die nog steeds aan de boom hing.
Niet versleten of verscheurd...
maar zonder het lichaam van George Padley.
Sommigen zeiden dat Sarah's gebeden voor bescherming...
van haar geliefde, werden beloond.
En dat George naar de hemel is.
Toen President James E. Faust hoorde van het verhaal van George
en Sarah, huilde hij.
Hij noemde het één van de mooiste liefdes verhalen van de Western migratie.
En in 1997, vroeg hij hen te bevestigen in de tempel, voor eeuwig en altijd.
'Het is het allemaal waard. ' Sarah Franks
Ik hoop dat jullie ze dankbaar blijven. Laat onze kinderen er ook over lezen.
En de kinderen van onze kinderen. Over hen die zoveel leden.
President Gordon B. Hinckley
Vertaald door Simply ReleaseS Toppers TackleR en Markow87
www.simplyreleases.com